Selamat malam.
Taegwang.
Awak nak saya ajar macam mana
nak buat masa berjalan laju
semasa awak sendirian?
Tak mungkin begitu.
Ada satu saja cara buat masa
berjalan cepat bagi saya.
- Apakah itu? / - Bersama awak.
Hei, Taegwang.
Apa...
Hei.
Saya tak boleh...
Saya tak boleh dengar sekarang.
Hei.
Kalau awak nak pukul saya,
pukullah.
Kalau tak,
masuklah. Saya tak boleh
pandang awak sekarang.
Okey, jumpa lagi.
- Hei. / - Ya?
Jumpa lagi.
Okey.
(Episod 15)
Hei, Taegwang.
Awak buat saya terkejut.
Ikut saya ke bumbung.
Hei! Apa dia?
Kenapa kita perlu naik bumbung?
Taegwang,
saya perlu beritahu awak
sesuatu sebelum terlambat.
Apa dia?
Saya terlalu keliru dan
tak tahu apa perasaan saya,
jadi saya tak dapat
jawab soalan awak.
Cakaplah.
Saya sedar
saya tak benci Eunbi.
Saya marah
bukan sebab saya benci dia,
tapi sebab saya suka dia.
Hei, Ian.
Saya tak peduli apa saya nampak
atau apa saya dengar.
- Hei. / - Saya tak peduli
apa awak cakap juga.
Jadi? Apa awak nak?
Saya kata ia belum berakhir.
Hei, Ian.
Ia begitu bagi
saya dari awal juga.
Saya tak peduli tentang
apa-apa selain Eunbi.
Jadi
apa saya cuba katakan
saya...
baru nak bermula.
En. Kim.
Awak dibebaskan daripada kes.
Kenapa awak berkeras
nak letak jawatan?
Sekolah cuma tolak
gaji tiga bulan.
Saya tak rasa boleh ajar lagi.
Semester belum berakhir,
tapi saya minta maaf, tuan.
Saya rasa kita tak ada pilihan.
Tolong kekal sampai
kita dapat pengganti dan
pastikan pelajar tak terjejas.
Baik, tuan.
Terima kasih untuk semuanya.
Tuan,
ini En. Sam Hammington.
Dia pembantu guru yang
ajar bahasa Inggeris.
Saya berbangga jumpa awak.
Saya Sam Hammington.
Selamat berkenalan.
Selamat datang.
Saya boleh cakap bahasa Korea.
Cakap dengan selesa.
Dia dari Australia,
tapi bahasa Koreanya bagus.
Awak patut cakap lebih awal.
Apa pun, terima kasih.
Jaga dia dengan baik.
Baik, tuan.
-Awak boleh pergi. / -Ya, tuan.
Saya jumpa dia di mana?
Okey, dengar dengan
baik kepada cikgu dan
walaupun awak tak faham,
cuba yang terbaik.
Okey, kita mulakan
kelas hari ini.
Apa kita akan buat dalam
kelas hari ini ialah
kita akan tonton beberapa
babak dalam filem
tanpa sari kata.
Kita akan bincangkan apa
kita tonton dalam babak itu.
Hei, En. Sam? Berapa usia awak?
Kenapa awak peduli tentang itu?
Sam! Ini teman wanita saya.
Saya ada tanyakah?
Kenapa saya peduli?
- Oh tuhan. / - Oh tuhanku.
Hebat.
Awak tahu kimchi?
Awak berguraukah?
Rasa seperti kita di Itawon.
Oh tuhan, maafkan saya.
Taegwang.
- Apa? / - Awak nampak kecewa.
Pergilah.
Saya nak tanya sesuatu,
tapi awak dah jawab.
Apa? Jawapan apa awak cakapkan?
Gong Taegwang
sukakan Eunbi.
Kenapa awak nampak terkejut?
Awak pergi ke Tongyeong
lepas lihat saya. Ia jelas.
- Tapi awak... / - Apa?
Kenapa awak tenung saya?
Sebab saya marah.
Bayangkan seseorang seperti
awak ikut adik awak sekeliling.
Macam mana dengan saya?
Apa pun,
saya tahu perasaan awak,
tapi macam mana dengan Eunbi?
Dia pun sukakan awak?
Terima kasih.
Semoga hari berjalan lancar.
Selamat datang.
Awak lebih baik daripada saya.
Saya ratu kerja separuh masa
di Tongyeong.
Betulkah?
Awak akan bantu di sini
sampai dapat sekolah baru?
Macam mana kalau
awak tertinggal?
Sebenarnya, saya nak
ambil kelas tambahan.
- Bolehkah? / -Apa maksud awak?
Tentulah boleh.
Saya akan cari
kelas untuk awak.
Saya dapat yang ini.
Helo.
Awak cari apa-apa
secara khusus?
(Gong Taegwang)
Ada apa, Taegwang?
Hei.
Apa awak nak cakapkan?
Tentang malam tadi,
saya pasti awak...
Taegwang.
Apa?
Saya tak tahu,
jadi jangan tanya apa-apa.
Bagus.
Awak tak minta maaf, jadi
saya pun tak akan minta maaf.
Hei.
Awak tahu, muka awak merah.
Tidaklah!
Siapa pula kali ini?
Awak tak tahu
saya tak makan timun?
Saya rasa sakit.
Saya kehilangan tak berselera.
Tak ada orang dibandingkan
saya apabila tak tahu malu.
Tapi saya tak seperti Soyeong.
Hena saya kuat dan hebat
dan dia itu penjenayah.
Lihat dia duduk di sana
dan dengar kata-kata kita.
Saya tak akan dapat
duduk di sana.
Hei, Eunbyeol.
Awak ingat saya
akan jatuh begini, kan?
Saya tahu awak dan Eunbi
masih hidup dan bermain
dengan pelajar lain.
Awak rasa awak akan selamat?
Soyeong,
lihat dalam cermin.
Lihat muka awak
Kalau awak ada masa,
lihat dalam hati awak juga.
Apa?
Berlagak kuat dan jerit
tak sembunyikannya.
Saya tahu daripada
pengalaman saya.
Awak nak padamkan semuanya
dan lari seperti gila
di dalam hati awak.
Ayah, awak nak teh?
Tak apalah.
- Ayah nak buah... / - Tidak.
Ayah,
awak tahu budak dalam kelas...
Dalam tragedi Shakespeare,
ada pepatah yang mengatakan
rumput dibenarkan
tumbuh dan merebak
kerana angin terlalu kuat.
- Apa? / - Daripada jadi
lembut dan suam-suam
cuma benarkan rumput tumbuh
secara tak terkawal.
Kalau tak nak dipijak,
awak perlu pijak mereka dulu.
Tak, saya nak pindah sekolah.
Awak tak tahu
ayah dapat pencalonan?
Ayah dah ada masalah
kerana awak.
Jadi jangan cakap benda dungu
dan duduk diam.
Atau pijak dan diamkan dia.
Buat salah satu.
Hei, Eunbi!
Eunbi!
Telefon bimbit awak.
Apa?
Beri telefon awak.
Saya ingat kita setuju selesa
dengan diri masing-masing.
- Ian. / - Hei.
Kita tak boleh jadi selesa
kalau saya tak ada nombor awak
sebab ia sukar untuk berjumpa.
Awak tidur nyenyak?
Awak ada cari kelas tambahan?
Kelas tambahan apa?
Saya perlu ambil kelas
untuk sedia sebelum pindah.
Saya perlu daftar nanti.
Benarkah?
- Nak saya ikut awak? / - Apa?
Tak boleh.
Apa? Bukan "tidak,"
tapi "tak boleh"?
Awak
pergi dengannyakah?
Apa?
Ya.
Begitu.
Bagus.
Saya ingat nak
ponteng latihan sejam.
Awak berlatih dengan kuat?
Tentulah.
Eunbi,
bertanggungjawab
atas apa awak kata
sampai saya menang pingat emas.
Apa maksud awak?
Saja.
Cepat. Kita akan terlambat.
Semua, saya ada pengumuman.
Saya rasa En. Kim
akan tinggalkan sekolah.
Apa? Kenapa? Kenapa?
- Kenapa? / - Kenapa?
- Kenapa? / - Tiba-tiba?
Perlahankan suara.
Ini kerana kes Jeong Suin?
Sebab dia guru kelasnya
tahun lepas?
Bila hari terakhirnya?
Saya dengar sampai
mereka jumpa pengganti.
Kita akan dapat guru baru
di pertengahan semester?
Saya tahu.
Kita
nak lepaskan dia saja?
Awak hantar mesej pada guru?
"Bumbung"?
Saya kata, "Bumbung, tuan."
Bukan "Bumbung."
Apa dia?
Awak nak tinggalkan sekolah?
Taegwang,
awak tahu siapa menginspirasi
saya untuk jadi seorang guru?
Siapa?
Guru kelas saya semasa saya
junior di sekolah menengah.
Dia guru yang bersemangat
yang pergi ke perkampungan
untuk cari pelajar lari.
Saya kekalkan jarak selamat
daripada pelajar saya.
Saya tak boleh dibandingkan
dengan dia.
Hebat.
Awak patut belajar
daripada guru hebat begitu.
Awak tahu siapa dia?
Ayah awak.
Saya jumpa Pengarah Gong.
Dia suruh perhatikan awak.
Lupakan jadi
guru baik sepertinya.
Saya tak tahu kalau
saya manusia yang baik.
Sebab itu saya nak berhenti,
agar ada masa nak berfikir.
Aduhai.
Macam mana dengan saya?
Awak boleh hubungi saya.
Faham?
Hentikan itu.
Ia tak sesuai dengan awak.
Ayuhlah. Beritahu saya.
Kereta saya okey saja.
Macam mana ini boleh berlaku?
Lihat sini. Awak letak kereta
depan kedai saya
jadi saya panggil awak
untuk alihkannya.
Saya dah kata, saya tak buat.
Kalau bukan awak, siapa?
Kita cakap di balai.
Lepaskan saya.
Mari kita ke balai polis.
- Lepas... / - Ikut saya.
Hei. Ian. Jangan buat begini.
Ian!
Hei! Lepas! Hentikannya!
Jangan buat begini.
Masuk. Ayuh.
Sel tahanan?
Pergi ke pusat tahanan
di tingkat satu.
Saya tak nak selesaikan.
Melutut dan merayu minta maaf.
Saya akan fikirkannya.
Ian, duduk.
Duduk.
Dengar sini, anak muda.
Kita selesaikan dan
akhiri ini dengan baik.
Awak tak buat perkara betul.
Lihat? Kenapa saya nak
selesaikan dengan awak?
Diamlah, awak berdua.
Kenapa awak pergi saja?
Awak patut jumpa ayah awak.
Tak apa.
Pengarah Gong okey saja,
jadi jangan terlalu risau.
Tolong jaga dia dengan baik.
Baiklah.
Boleh saya
ikut awak pergi makan?
Saya dalam kelas dia.
Nama saya Gong Taegwang.
Pengarah Gong Jaeho.
Bahu awak okeykah?
Sakit di mana-mana?
Saya okey,
tapi tak sakitkah di sini?
Ayah okey.
Mari.
Apa?
Awak berdua hadiri
sekolah sama.
Dia kawan awakkah?
Ya.
- Helo. / - Hai.
Sebentar.
Awak nampak kacak.
Awak dah makan?
- Belum. / - Bagus.
Kami nak makan. Ikut kami.
Apa?
Saya okey.
Apa maksud awak, awak okey?
Ikut sajalah kami makan.
Ian, mari makan.
Mari makan. Ayah lapar.
Mari.
Telefon saya terjatuh.
Awak ada simpan data awak?
Tak. Tolong buat untuk saya.
Ia akan ambil masa lama?
Ia bergantung.
Awak ada banyak
gambar dan video?
Saya ada banyak gambar
dan beberapa video...
Tolong selamatkan semua data.
Semuanya.
Oh tuhan... Awak...
Awak seorang lelaki.
Jangan pilih makanan.
Letak di sini, begini.
- Ya, tuan. / - Makan.
Budak baik.
Awak makan dengan baik.
Awak nak semangkuk lagi?
Awak perlu tenaga untuk gaduh.
Ayuhlah, ayah.
Ayah tak buat
apa-apa untuk awak,
tapi awak ikut serta
sebab saya ayah awak.
Terima kasih, nak.
Tapi awak seorang atlet
dan awak tercedera.
Awak tak patut buat begitu.
Awak buat sekali lagi,
awak perlu jawab pada saya.
Walaupun saya dapat masalah,
kalau ia terjadi,
saya akan buat lagi.
Apa?
Budak manja.
Betul.
Kenapa awak di balai polis?
Awak ada buat sesuatu?
Itu yang biasa berlaku,
tapi tidak....
hari ini.
Okey. Makanlah.
- Terima kasih. / - Baik.
Singgahlah rumah.
Ya, tuan.
Jumpa lagi.
- Ayah./ - Ya?
- Tunggu sebentar. / - Baik.
Hei, Taegwang.
Apa?
Awak nak tanya
keadaan Eunbi lagi?
Awak okeykah?
Apa maksud awak?
Awak.
Awak okeykah?
Saya? Tentulah okey.
- Hei. / - Apa?
Saya dah kata.
Ini baru permulaan.
Itu lagi?
Ia tak seronok sebab
awak nampak dah kalah.
Jadi,
angkat kepala awak.
Nanti.
(Penjaga sah)
(Ayah)
Ayah.
Ayah?
Saya dah balik.
Hai.
Macam mana kelas persediaan?
Awak sukakannya?
Ya, saya suka.
Mana Eunbyeol?
Dalam bilik.
Eunbi,
mak dah pilih sekolah baru.
Yakah?
Sini.
(Sekolah Menengah Seungri)
Eunbyeol,
tak selesa kongsi
katil dengan saya?
Tak mungkin.
Satu perkara saya nak
buat dengan awak ialah
cakap di atas katil begini.
- Benarkah? / - Ya, benar.
Awak tahu
mak dah pilih
sekolah untuk saya.
Benarkah?
Awak betul tak nak pergi
Segang dengan saya?
Tak.
Tapi saya nak
minta maaf pada semua
kerana tipu mereka
sebelum saya pergi.
Tapi itu akan baut keadaan
janggal untuk awak, kan?
Tidak.
Saya boleh ponteng sepanjang
hari semasa awak di sekolah.
Oh ya,
maaf kerana alihkan
patung awak tanpa tanya.
Siapa beri kepada awak?
Apa?
Ian.
Dia tak tahu
saya bukan awak dulu.
Kalau dia ingat saya awak,
dia tak akan belikan patung.
Dia tahu dia akan kena.
Ian tahu awak tak suka patung?
Tentulah.
Mari kita tidur.
Nasib baik kami dapat
selamatkan 70 peratus data.
Go Eunbyeol.
Lee Eunbi.
Kita lihat selama mana
awak nak jalan dengan bangga.
Hei, Hei. Saya ada berita.
Anak Pengarah Gong
bersekolah di sini.
- Apa? / - Benarkah?
Dia tahun berapa?
Saya tak tahu.
Pengarah Gong ditahan
baru-baru ini.
Macam mana perasaannya?
Nama ayahnya masuk berita...
"Gong Jaeho."
- Gong? / - Gong?
- Gong? / - Dia?
Tak mungkin.
Tidak. Tak mungkin.
Jadi? Dia anak Song Huiyeong?
Apa pun, bukan pengarah
bertalam dua muka?
Dia beragak baik
dalam temu duga.
Tepat sekali. Palsu betul.
Saya tak rasa begitu.
Hei, Taegwang.
- Apa? / - Awak nak ke mana?
Bilik air.
Apa dia? Awak nampak gembira.
Apa awak senyumkan?
Surat daripada anak saya.
Dia dapat tempat pertama lagi.
Yakah?
Saya tak tahu macam mana
pengalah sepertinya
dapat anak sepertinya.
Saya rasa bersalah,
jadi saya nak buang dia
daripada pendaftaran keluarga.
Awak bermegah sekarang?
Ya.
Saya bencikan awak.
Saya ingat saya orang
paling gembira di Bumi
kalau ayah kehilangan semuanya.
Tapi sekarang,
saya ada ini dalam tangan, tapi
saya tak boleh buat apa-apa.
Kenapa?
Ayah tahu sebabnya?
Awak membaca lagi?
Awak tak nampak?
Awak ingat?
Dulu,
saya duduk di sebelah awak dan
tunggu sepanjang hari begini
untuk awak habis baca.
Lepas main bola,
awak akan tanya
"Awak dah selesai?"
Lepas main guli,
"Awak dah selesai?"
Awak mengganggu saya.
Awak tahu betapa bosannya saya?
Awak duduk walaupun
saya suruh awak pergi.
Sebab saya tak nak pergi.
Awak lebih pendek daripada
saya dan tak pandai belajar.
Awak takut dan menangis
setiap kali saya jerit.
Apa terjadi pada Ian kecil itu?
Ya, semua awak kata itu betul.
"Kita dah besar."
"dan banyak dah berubah."
Bukan?
Hei, Eunbyeol.
Awak tahu...
Apa?
Cakaplah.
Saya nak berlatih.
(Jeong Suin)
Suin,
maaf kerana saya
datang lewat.
Saya minta maaf tak hiraukan
awak pada masa itu.
Tapi boleh saya datang jumpa
awak kadang kala
sebab saya kawan awak?
Saya dengar
awak nak tinggalkan sekolah.
Ya.
Saya tak rasa
patut berada di sana.
Apa awak akan buat?
Saya perlu jadi orang
yang layak berada di sana.
Pertama sekali,
saya minta maaf kerana
pergi begitu saja tiba-tiba.
Serta kerana tak kekal bersama
awak sampai ke akhirnya.
Saya pun sedih.
Biar saya beri
nasihat terakhir.
Awak mungkin akan rasa hari
sunyi, sukar,
dan mengelirukan buat awak.
Tapi
tak apa.
Sebab awak
baru 18 tahun.
Itu saja.
Perhatian.
Terima kasih, tuan.
-Terima kasih! / -Terima kasih.
-Terima kasih. / -Terima kasih.
Saya tak patut malu buat silap.
Saya patut malu
menidakkan saya buat silap.
Saya akan ingat apa awak kata.
En. Kim!
- Tidak! / - Jangan pergi!
-Selamat tinggal! / -Jaga diri!
-Jangan pergi! / -Jangan pergi!
Jangan pergi.
Kami akan rindukan awak.
Pastikan makan dengan baik!
Terima kasih kerana letakkan
saya di jalan benar
dan bukan jalan yang mudah.
Saya akan lihat awak dalam TV.
Saya akan cari awak lepas
jadi selebriti terkenal.
Awak tunggu sebentar lagi.
- En. Kim! / -Kami sayang awak!
En. Kim!
Cikgu, kami sayang awak.
Cikgu, mari melawat!
Gitae kata akan belikan snek!
Kembalilah!
Kami akan dengar cakap awak!
- Jangan pergi! / - Kembali!
Saya tumpukan perhatian dalam
kelas matematik kerana awak!
Selamat tinggal!
Kami sayang awak!
Jumpa lagi!
Awak tak sesuai jadi serius.
Saya boleh gelar awak
"abang" sekarang, kan?
Apakah ini?
Eunbyeol,
saya tepati janji saya.
Semasa kita kanak-kanak,
saya janji nak beri awak
pingat emas pertama daripada
pertandingan kebangsaan.
Yakah?
Budak baik.
Awak ingat itu?
Tapi Eunbyeol,
saya datang
untuk ucap selamat tinggal.
Kepada saya?
Tidak.
Kepada
cinta monyet 10 tahun saya.
Hei.
Awak boleh akhiri
cinta monyet sendiri.
Semua orang mungkin mengejek
"Apa budak 8 tahun tahu?"
Tapi sejak itu,
saya sukakan awak.
Ian,
saya bukan Eunbyeol kecil lagi.
Kita dah besar panjang
dan banyak benda dah berubah.
Saya tak boleh menyoal
sama ada awak cuma
kawan atau lebih.
Saya tahu
awak ada fikirkannya.
Sebab itu saya tunggu lama
dan berpegang pada harapan.
Tapi Eunbyeol,
sebelum kepala awak menyoal,
hati awak
dah tahu.
Betulkah?
Ian,
selepas masa berlalu,
saya rasa saya sukakan awak.
Saya mungkin menyesal
dan saya tertanya-tanya kenapa
saya tak sedar lebih awal.
Walaupun satu hari saya sedih
awak tiada lagi di samping saya
hanya lepas melihat saya
selama 10 tahun,
itu kerugian saya.
Hati awak milik awak.
Hei, Eunbyeol.
Saya berpisah dengan
cinta monyet saya.
Saya tak kata saya
tak nak jumpa awak lagi.
Tentulah tidak.
Saya gilakah?
Kenapa saya tak nak jumpa
orang yang mudah diarahkan?
- Hei. / - Apa?
Lupakannya.
Jangan sentuh.
Bahu awak okeykah?
Bukan bahu ini.
Awak nak mati?
Saya tak tahu
kalau awak percaya,
tapi saya nak pergi ke sekolah
dan tak buat masalah.
Bagus.
Mungkin sebab ada
banyak masa nak fikir,
tapi ayah fikir awak pasti okey
kalau ayah tinggalkan awak.
Mungkin ayah
penyebab hati awak tak tenang.
Ayuhlah.
Saya tak cuba buat
ayah kata begitu.
Saya tak nak
ayah risaukan saya.
Tali leher itu
sesuai dengan awak.
Ini
hadiah daripada mak.
Begitu.
Ayah mungkin tak percayakan ini
tapi rumah itu rasa sunyi
tanpa ayah.
Ayah malu nak
tunjuk diri begini.
Dulu saya malu kerana ayah.
Tapi sekarang,
saya gembira saya salah.
Taegwang,
ayah ingat
ada banyak nak dilindungi,
tapi akhirnya ayah sedar
ayah cuma ada satu perkara
ayah perlu lindungi.
Itu ialah awak, Taegwang.
Masa melawat sudah tamat.
Dulu sukar nak luangkan
masa 3 minit dengan ayah.
Tapi masa berlalu
cepat hari ini.
Saya akan datang lagi,
ayah.
Okey.
Taegwang,
ayah fikir
ayah ada banyak nak dilindungi.
Tapi akhirnya ayah sedar
ayah hanya ada satu benda
ayah perlu lindungi.
Itu ialah awak, Taegwang.
Ian.
Awak baru balik
daripada kelas persediaan?
Ya.
Awak tak keluar
bersenam di waktu pagi.
Ya.
Saya bangun lewat.
Saya menunggu awak.
Saya boleh
terus menunggu
lebih lama.
Saya perlu turun.
Nak turun bersama?
Atau awak nak pergi
bersama lebih lama?
Saya nak ke sekolah esok
untuk ucap selamat tinggal.
Jadi awak benar-benar
nak ke sekolah lain?
Ya.
Esok,
saya dapat tinggalkan nama
Go Eunbyeol buat selamanya.
Saya tak suka awak cakap
ia untuk selamanya,
tapi saya gembira untuk awak.
Awak perlu mulakan dari awal.
Ya.
Saya dapat
banyak benda tanpa mencuba
semasa hidup sebagai kakak.
Seperti apa?
Kasih sayang daripada ibu.
En. Kim dan kawan-kawan.
Hanya sebab
nama saya Go Eunbyeol,
awak
pun sukakan saya.
Awak ingat tempat ini?
Tentulah.
Kita kerap datang ke sini.
Ya.
Tapi
ini kali pertama saya bersama
dengan Lee Eunbi.
Makan bersama dengan Eunbi.
Lagu pertama saya
dengar bersama Eunbi.
Mulai sekarang,
semua akan jadi begitu.
Jadi...
Kita boleh bermula dari awal.
Boleh awak jangan pergi?
Hei, Ian!
Saya tak boleh
pergi kepada awak.
Saya tak boleh pergi pada awak,
jadi
boleh datang kepada saya?
Atau
boleh saya pergi pada awak
lagi seperti hari itu
awak panggil saya?
Hei, Taegwang.
Apa awak buat?
Benar awak, Eunbi.
Apa sedang berlaku?
Saya datang nak
ucap selamat tinggal.
Saya minta bantuan kakak.
Silakan.
Awak tak boleh pergi lebih jauh
daripada Tongyeong.
Mari.
Hei.
Ia percutian musim panas.
Apa awak nak buat?
- Belajar. / - Belajar?
Mari kita bercuti bersama.
Macam mana? Seronok, kan?
- Nak? Nak? / - Nak? Nak?
Nak? Kenapa tak cakap apa-apa?
Apa?
Awak nak belajar sendirian?
- Jawablah. / - Ayuh.
- Okey. / - Ayuh!
- Ayuh. / - Dia setuju.
Awak kata nak pergi.
Awak cakap.
Awak buat kimbap
dan saya akan buat sushi.
- Apa awak nak buat? / -Jokbal.
- Jokbal? Sedap. / -Jokbal.
Itu juga sedap.
Ke mana kita nak pergi?
Saya rasa pantai!
Awak nak ke mana-mana?
Hei, Eunbyeol.
Awak pasti sibuk.
Apa awak buat sementara
Eunbi berada di sekolah?
Soyeong,
apa dia?
Awak bosan tanpa saya?
Ya, saya bosan.
Jadi saya
sediakan acara.
Awak nak datang tonton?
Maaf,
saya tak ada masa lapang.
Sayang sekali.
Saya ada video hebat
saya rakam di Tongyeong.
Cuba teka siapa watak utama?
Itu...
Semua.
Eunbyeol, buat apa di sana?
Apa? Awak nak menyanyi? Ayuh.
Rasanya tidak. Mari.
Saya rasa tidak.
Saya ada
sesuatu nak beritahu semua.
Sejujurnya...
Akhirnya kita di sini bersama.
Saya dah beritahu awak
Lee Eunbi dari Tongyeong
belum mati.